Şeftali Ağacı / İlk Öykülerim Serisi

Sonunda ahırın kapısına geldim. Tarık abim henüz gelmemişti. – Tarık abiiii, diye seslendim. Kimse beni duymuyordu. Üzerimin ıslanmasına mutlaka çok kızacaklardı. Islak elbiselerimi kimse görmesin diye bahçeye doğru hızlı hızlı koştum. Endişe ve korku ile içeri girdim. – Amca! Kovalar elimden düştü amca! Amcam ıslak elbiselerimi görmüştü. Artık bisikleti de şeftaliyi de unutmalıydım. Onca çaba boşuna gitmişti ama düşünen kimdi. – Amcaa, diye tekrar koştum. Elini tuttum.