Şara

Elde var sıfır. Sıfırı biliyor musun Şara? O bildiğimiz yuvarlaktan değil. Adı sıfır işte, ya da öyle işte! Bomboş... İnsana dair bütün kırılmışlıktan, kırıklardan başka bir şeyi olmayan bir sıfır... Öyle bir sıfır; çalınan kapılarda paramparça yüzünü bırakıp dönmek gibi... Bir şey olmayan kendine dönmek... Bir şey olamama gibi bir sıfır... Hani şu yazdıklarımı kendim yazıp kendim okumak gibi; hem de sesli, yüksek sesle kendi kendine okumak... Vay be! Kendi kendine, dehşet veriyor bu bana. Hiç olmak, bomboş; küf ve tenhadan öteye geçememek...