Rüzgar

Kaçarken arkasına dönüp bakmaya bile cesaret edemiyordu. Yakalanma düşüncesi adımlarını hızlandırıyor, nefesi kesilse de ayaklarına batan taşların acısını umursamıyordu. Önemli olan tek şey, o yerden mümkün olduğunca uzaklaşmaktı. Rüzgâr yüzünü yalarken dağılan saçları gözlerine doluyor, çatlamış dudakları susuzluktan zonkluyordu. Ter, sırtından süzülerek soğuk bir yılan gibi teninde iz bırakıyordu. Gücü tükenmek üzereydi. Birden durup etrafına korku dolu gözlerle bakındı. Bitkin halde duvara yaslanırken derin bir nefes aldı. Böbreklerindeki sancı dayanılmazdı; kıvranırken dişlerini sıkıp ses çıkarmamaya çalıştı. Alnından süzülen ter, çatlamış dudaklarına damlayarak acı veren susuzluğunu hatırlatıyordu.