Ruhumun Yaraları

Sözcükler, ellerinizden dökülürken sessiz bir itirafa dönüşür; yeter ki kaleminiz gerçeği çarpıtmadan kâğıda geçsin. Dil, berraklığını yitirmediği sürece her kelime, okyanusun derin maviliğinde kaybolan bir damla gibi arınır, yeniden can bulur. Edebiyat, bu duruluğu ruhun en kuytu köşelerine taşır, damarlarınızda dolaşan bir nehir gibi hayat verir. Bazen ayrılık, sonsuzluğun kapısını aralar gibi gelir; edebiyat ise o kapıdan süzülüp geçmişin gizemli koridorlarında dolaşır. Olayların dokusunu örerken bellek, en zengin kaynağıdır. Oradan beslendikçe, sizi kopmak istediğiniz anılara sürükler; acıları, sevinçleri, efsaneleri kendi bakış açısından yeniden kurar. Her satır, geçmişin izlerini bugüne taşıyan bir köprü gibidir.