Ro-Si-Da Gölge Veren Güneş

Suruç’un adı gazete sayfalarında kan ve gözyaşıyla yazıldığında, Rosida’nın yüreğinde kopan fırtınayı kimse durduramaz. Yıkılmış umutların, parçalanmış düşlerin arasında, barışın solan izleri donuk yüzlerde üşür. Her şey bir anda tuzağa düşer; tertemiz duyguların çığlığı, karanlığa karışır. O an, acının ağırlığı zamanın kokusunu bile değiştirir. Rosida, bu sessiz çığlığın adıdır artık.