Pençe

Uzaklardan gelen bir çığlık, tenine değil ruhuna işliyor. Sanki Afrika’nın derinliklerinden yükselen ses, bedenini değil, varlığını sarıyor. Yırtılan bir derinin acısı değil, parçalanan bir bilincin haykırışı bu. "Bırak beni," diye fısıldıyor içindeki başka bir ses, "ben artık farklı feryatlara gebe kalmalıyım." Gözlerinde gölgelerin sıcaklığı dolaşıyor; yanarken, kavrulurken bile bir telaş, bir arayış var. Hep aynı soru zihnini kemiriyor: Bu dünyada ne hakla varız, ne hakla yaşarız? Sözcükler, acının ve sorgulamanın izinde, insanın içindeki karanlığı ve ışığı aynı anda taşıyan bir yolculuğa çağırıyor.