Para Şêr

Xalê Sado êdî hertim, di ber xwe de, bi kêf û coş digot: “Şikir ji xwedê re, zarokên min dixwînin. Wê bivin efendî û pêşîya xwe baş bivînin. Ahmo laîke bive doktor û Çelo jî bive ébûqat. Ez ê hingê ji wan re bikrim du dest cilê bi qerewat.” Lê, ji kêfa re hertim, hêstir diketin çavê wî û girînê wî dihat. “Tu kurmacîya xwe ji bîra nekî, eger baş nizanî, divê zêdekî...” (CEGERXWÎN)