Papatya Ağacı

Bir sonla açılıyor hikâye. "Hoşça kal" deyişi, sanki ilk sayfadan bir veda fısıldıyor kulağına. Elleri, soğuk bir kış gününün yorgunluğunu taşıyor; karnıysa, Turgut Uyar’ın dizelerindeki o sıcacık battaniye gibi sarıp sarmalıyor seni. Adı tanıdık geliyor belki, ama bakışları öyle değil; tanıştığınız an, sanki yeni doğmuş bir benlikle karşılaşmışsın gibi. Dudaklarındaki o ince çizgi, annesinden miras kalmış olmalı; saçlarıysa rüzgârı seven kuşlar gibi özgür. Konuştuğunda, dili kuşlarınki kadar naif, bir o kadar da gizemli... Her kelimesi, içindeki fırtınaları sessizce anlatıyor.