Osmanlı romanının imkânları üzerine

Osmanlı dönemi romanları, uzun süre Cumhuriyet sonrası eleştirel yaklaşımların gölgesinde kalmış, basmakalıp yargılarla değerlendirilmişti. Şeyda Başlı, bu kalıpları sorgulayarak Türk edebiyatının erken dönem romanlarına farklı bir perspektiften bakıyor. *Akabi Hikâyesi*, *Felâtun Bey ile Râkım Efendi*, *Taaşşuk-u Tal’at ve Fitnat* gibi klasikleşmiş eserleri yeniden ele alırken, 18. ve 19. yüzyıl Osmanlı toplumunun karmaşık yapısını ve dönüşümünü romanlardaki çok boyutlu anlatıya nasıl yansıttığını inceliyor. Divan edebiyatının etkisinin sanıldığı gibi olumsuz değil, aksine bu metinlerin oluşumunda belirleyici bir rol oynadığını ortaya koyuyor. Geleneksel eleştirinin ötesine geçerek, Osmanlı romanının özgünlüğünü ve derinliğini keşfetmeye davet eden bir çalışma.