Osmanlı'nın Peygamber Aşkı

Üç kıtada hakimiyet kuran Osmanlı’yı 600 yıl ayakta tutan sır neydi? Belki onlarca, belki yüzlerce sebep sayılabilir. Osmanlı, her şeyden önce Allah’a aşıktı. O aşk ve muhabbetle aşılmazları aştı, erişilmezlere erişti. Osmanlı bu aşkı bütün unsurlarıyla yaşadı. Köylüsünden padişahına kadar herkesin gönlünde Allah aşkı vardı. Ve bu tarif edilmez aşk, Habibullah’ta, yani Allah’ın Habibi’nde, O’nun en sevgili kulu olan Resulullah’ta (a.s.m.) makes buldu. Osmanlı insanındaki bu aşk o kadar yüce, içten ve samimiydi ki Onunla ilgili her şeye, saçının veya sakalının her teline, kabrinden bir tutam toprağına, hırkasına, nalınına ve bir yudum su içtiği ağaç kâsesine kadar her şeyi korudu, gözü gibi baktı. Askerlik yaptığı yerin adını Peygamber Ocağı koydu. Askerine Mehmetçik adıyla hitap etti. Yeri geldi ordusuna Asakir-i Mansûre-i Muhammediye (Hz. Muhammed’in (a.s.m.) Muzaffer Askerleri) dedi. Yeri geldi devletine Devlet-i Aliye-i Muhammediye (Hz. Muhammed’in Yüce Devleti) unvanı verdi. Fatih’e İstanbul’un fetih kapılarını aralayan Peygamber aşkıydı.