Ölürken

Her geçen gün birer parça daha kaybediyorum canlılığımdan. Etlerim çürüyüp sıyrılıyor kemiğimden, kafatasım belirginleşiyor. Saklayabilmem gerek yüzümdeki dehşeti. Başkaları için söylemiyorum, ben dahi ölesiye korkuyorum aynadan. Her gün yavaşça ölmenin kekremsi tadı, her sabah ağzımda. Kitapları karıştırıyorum, bundan kurtulmak için yollar arıyorum. Aşk var bir yanda, bir yanda kalın bir urgan... Aşk yok yakınlarımda fakat iplerim var yatağımın altında. Her gün yavaş yavaş ölmek mi, kendine bir mezar açıp içine girmek mi?