Ölüm Çağıran Orenda

Hayaller kurmak kolaydı; dünyayı değiştirecekmiş gibi kendimizi avutur, her şeyin yoluna gireceğine inanırdık. Ama gece olup da yalnız kaldığımızda, gerçeklerin soğuk yüzüyle karşılaşırdık: Hiçbir şey değişmemişti. Umut etmekten hoşlanırdık, çünkü aslında varmak istediğimiz yerden çok, o yolda yürümeyi özlerdik. Ne var ki farkına vardığımızda iş işten geçmiş olurdu. Yolun sonunda bekleyen ödülü kazandığımızda, asıl arzuladığımızın o anlar olduğunu anlardık – ama artık çok geçti. Hayat, kaçırdığımız fırsatların sessiz tanığıydı.