Öğretmenim Atatürk

Atatürk yaşam sanatı ile konuşmasına de­vam ederek sözlerini şöyle bitirdi: Unutmayalım!... Yaşam bir sanattır. Ne Mutlu!... Ne mutlu yaşam sanatçı­larına! Ece kızım… Uyan bak kimler geldi… Ece yarı mahmur yatağında gerinerek uyandı. Annesi başı ucunda Ecem ile ona ba­kıp gülümsüyordu… Ecemler, babasının tekrar İstanbul’a, görevi gereği yerleşmek için gelmişlerdi. Ecem de sürpriz yapmış Ece’lere gelmişti. Birkaç gün onlarda kalacaktı. Ece sevinçle yatağından fırladı. Dudakların­dan şu sözcükler döküldü: Öğretmenim Atatürk… Öğretmenim Atatürk…