Nemo Tenetur İlkesi Bağlamında Beden Muayenesi ve Vücuttan Örnek Alınması

Ceza yargılamasında gerçeğin peşinde koşarken bireyin temel haklarına dokunmamak, hukuk devletinin olmazsa olmazlarındandır. Çiğdem Adar Özdemir’in bu çalışması, *nemo tenetur* ilkesini mercek altına alarak kişinin kendisini ya da yakınlarını suçlayıcı bir duruma zorlanamayacağına dair hukuki güvenceleri irdeliyor. Beden muayenesi ve vücuttan örnek alınması gibi hassas uygulamaların, bireyi bir delil nesnesi haline getirme riski taşıdığı durumlarda, bu ilkenin nasıl bir koruma kalkanı oluşturduğunu detaylandırıyor. Yazar, ceza muhakemesinin öznesi olan şüphelinin, salt bir kanıt aracı olarak görülmemesi gerektiğini vurgularken, hukukun insan onurunu gözeten sınırlarını da çiziyor. Üç bölümden oluşan eser, ilkenin teorik temellerinden pratik yansımalarına uzanan kapsamlı bir bakış sunuyor.