Nazra

Bazı anlarda sözcükler, dudaklarımızın ucuna kadar gelse de susarız. Dilimiz ağırlaşır, kelimeler bir yük gibi omuzlarımızda asılı kalır. Elimizde yalnızca bir yürek ve içinde fırtınalar kopan, çığlıklarla dolu ama dışarıya tek ses vermeyen bir sessizlik vardır. Oysa kimi zaman, bir bakış yeter. Gözler, uzun süredir tuttuğumuz her şeyi bir anda açığa çıkarır; suskunluğumuzun ardında sakladıklarımız, o tek bakışla konuşmaya başlar. İçimizdeki sessizliğin derinliklerinde kaybolmuş olanlar, bir anda ışığa kavuşur. Kelimelerin yetmediği yerde, bakışlar devreye girer ve sustuklarımız, kendi dilini bulur.