Navişken Evine

Gözlerinde hep bir yağmur var sanki; durulmuyor, dinmiyor. Soğuk bir rüzgâr esiyor tenine, ıslak kar taneleri düşüyor usulca. Peki ya güneş? Baharın sıcaklığına, sevdanın fısıltısına hasret kalmış yüreğin, ay ışığında dokunsun istemez mi? Sakın bekleme, geç kalma; yapraklar kıpırdasın, esen yel yaralarını sarıp sarmalasın. Unutma, pişmanlıklar geride bırakılmalı. İçindeki sevgiyi, özlemi büyüt; bırak seni kuşatsın, ısıtsın.