Mürare

Gözlerindeki ışığı örtüp neden uzak durdun ki benden? Hasretin zincirleriyle bağlı bu gönül, seni bekliyor hâlâ. Merhametinle saçlarıma dokun, yokluğunda eriyen bir gölgeye döndüm ben. Aşkın acı tadı dudaklarımda, ıslak sokaklarda kaybolmuş bir yolcu gibi savruldum geceye. Cehenneminde bir tanrı yanıyordu, senin bakışlarınsa beni kül etti. Her sabah kurşuni bir uyanışla aralanıyor gözlerim; yüreğim, paramparça yaraların faili. Sensiz, karanlık bir güneş kadar anlamsızım. Gel artık, gel de bu boşluğu doldur.