Mülksüz ve Çıplak

Şehir, gürültüsüyle etrafını sarmışken o, kalabalığın içinde kaybolmuş bir gölge gibiydi. Her adımında yalnızlığın ağırlığını taşırken, içindeki karanlık duygularla boğuşuyordu. Sıcak ve bunaltıcı sokaklar, ona yabancı bir sürgün gibi geliyordu artık. Aynı caddelerde, aynı sözcüklerle dolanıp duruyordu; kelimeler bile birer yük gibiydi sanki. Bu kenti, bu hayatı geride bırakmanın vakti gelmişti – mülksüz, çıplak, sadece kendisi olarak.