Morgda Nişan Kınası

Dağın eteklerinde kopan fırtına, kökünden sökülen otlar gibi savurur her şeyi; çalılar, meyve bahçeleri, ilkbaharın taze umutları. Engin suların ötesinden yükselen kahkahalar, alaylı bir gülüşle karışır uzaklardan. Zeus’un gazabı kadar güçlü, Prometheus’un meşalesi kadar yakıcıdır bu anlar. Ateş, hayatın ta kendisidir; alev alev yanan bir gülüş, bir direniş. Artık yürüme vakti: tehlike çanları çalıyor, ama bu kez iyiye işaret. Babanın günahı hafiflerken, geminin başında bir göz yangını söndürür, kurtuluşun kıvılcımı parlar. Acıyla yoğrulmuş bir yolculuk, umudun izinde.