Mevsimi Unutulanlar

Günün birinde güneşin benden doğduğunu Gördüğümde, O gün karanlığı affettim. Dalga ile parçacığın Işıktaki diyalektik uyumunu anlayınca sustum. Ve günün her anında dudaklarımdan Düşürmediğim adını anmadığımda O gün dilimi kartallara yedirdim. Sözlerimi göğe bıraktım, rüzgâra teslim ettim. Zerdüşt’ün yalnızlığında dolaşan bir Nietzche gibi, Sözlerimi dağlara bıraktım. Affedilmiş karanlığın ateş dansında Dilsiz ben ve sen, şafağın aydınlığına kadar Öylece bekledik. Bir yeniden doğuşun eşiğinde, Kendini aşan bir insan gibi… Birimiz susarken, Diğerimiz de toprağın kulağına fısıldadı.