Metanoya

Suyun ışıltılarından mı gizli kıgınlıkların uykulu günbatımları. Hangi kuş daha acımasız, hangi ezgi daha az kırgın kendine ve kör sabahlara. Yaralar Zap suyunun ışıltılarında yitirmişler kimsesizliklerinin en derin uçurumlarını... "Gitti dedi; kendini çok sevdirmeden" ve gittim. Hani o güzel dalyanların küçük kızı gözlerinde. Hani o sevenin sevilmeyen sevgisi. De bana söyle Neredeydin bunca karanlık tünellerin kirpiklerinde yıllar boyunca. Yıllar yılları kovaladığında neredeydin. Varlığımın sıcak esintisiylemi üşüyordu gözbebeklerin Kıvilcımların kızıl çilesiyle sönmedi ki zaten ateş dağ başlarında ve birde duman sesleri karıştı toplumsal yabanlılığımıza. Yenlızlık yeni bir bakış ve yakarıştı belki de yeryüzüne.