Meliha

Meliha’nın içindeki fırtınalar, sessizce büyüyen bir yangın gibiydi. Yıllar boyu taşıdığı acılar, umut kırıntılarıyla beslenirken, kelimelere sığınmak dışında bir çıkış yolu bulamadı. Geçmiş, gözlerinin önünden bir film şeridi gibi akarken, yüreğinin derinliklerinden yükselen ses, ona eşlik etmeye çalıştı. Göz pınarlarında biriken yaşlar, içindeki boşluğu dolduran bir nehre dönüştü. "Her şey geride kaldı" dese de, yüzündeki izler aksini söylüyordu. Zamanla okşadığı yaralarını, sonunda gökyüzünün mavisine emanet etti. Geçmişi özgürlüğe, geleceği umuda kanat çırptı. Sevgiyle dolu anlar, geride bıraktığı gölgeleri aydınlattı.