Mektup

-Öldüm mü? Sesim bozuk musluktan damlayan suyun ritmine uygun yankılanarak tekrar kulağıma çarpıyor, çarptıkça büyüyordu. Kulağımda kendi sesimi duyarken aklımdan geçen sendin. Sana ulaşmak, telefon etmek, sesini duymak... Sen her çarpan ses dalgasıyla benden uzaklaşıyordun, kalbimde beklenmedik bir rahatlama hissi duyuyordum. İçimde bir boşluk oluşmuş, renkler karışmış, fikirler bozguna uğramıştı; belki de kaybolmuştu. Hırslar, duygular, korkular, istekler, paylaşmalar, özlem, özlemek ifadesizleşmişti. İçimi bir ürperti kapladı. Korkuyordum ama ölümden değil, zaten yaşadığım bir duygudan korkmam mümkün değildi. Beni korkutan, bu haberi sorgulamadan, karşı çıkmadan kabullenişimdi.