Leyla Paslanmaz

Leyla Paslanmaz Söylendiğinde boyun büken kelimeler vardı Doğu gibi annem gibi ölüm gibi Her yer insandan birkaç adım sonraydı Saatler insanı birkaç dakika geçe çalmaktaydı Leyla Tanrı’nın ellerindeyken Henüz hiç yemin edilmemişken Hıçkırmak yokken sevdanın sözlüğünde Onun aşkına diye başlanmamışken hiçbir söze Bir kadının adı haykırıldı ilkin erkeğin dilinden Dünya Leyla diyerek döndü Döndü dünya Leyla diye diye Önce çamur vardı Leyla’nın o beyaz elleri bile çamurdandı Sonra insanın bütün tuttukları paslandı Tanrı paslandı mabetlerde Sonra oruçlar tutuldu tabakların dilinde Kanlar paslandı karınlar paslandı Leylalar paslandı