Leyla ile Oğlu

Leyla, yıllardır geçtiği o loş koridordaki aynada ilk kez kendini gerçekten gördüğünde irkildi. Gözlerinin altındaki mor halkalar, derinleşen çizgilerle birleşip yüzünü bir haritaya çevirmişti; her çizgi, içindeki dağılan parçaların iziydi sanki. Yansımasına öfkelenmedi, sadece durup baktı. Elleri istemsizce yumruk oldu, ama kırılacak bir şey aramadı. Asıl düşmanı ayna değil, kendi içindeki çatışmaydı: bir yanı onu bu hayattan koparmak için çırpınırken, öteki yanı sürekli umut satıyor, "Daha iyi olacak" diye fısıldıyordu. Sonunda hep umut kazandı, Leyla ise hep kaybetti. Şimdi ringin ortasında tek başına, yumruklarını artık kendine indiriyordu.