Lasimi

Akdeniz’in tenha bir kıyı kasabasında, Enlil yalnızlığı seçer. Kendini var edenin de yok edenin de yalnızca kendi zihni olduğuna inanır; geçmişin yükleri, öğrenilmiş çaresizlikler ve içine hapsolduğu algılarla boğuşur. Her şeyin bir yanılsama, her anlamın geçici bir kurgu olduğuna dair derin bir kuşku taşır. Ancak bu sorgulamalar, onu özgürleşmenin sancılı yoluna iter. Zihnindeki zincirleri kırmaya çalışırken, yaşamın kendisiyle hesaplaşmaya başlar; neyin gerçek, neyin yalnızca bir yansıma olduğunu ayırt etmeye çalışır. Kendi benliğinin labirentlerinde kaybolurken, aydınlanmanın eşiğine adım adım yaklaşır.