Kuyu

Gül N. Yuyucu Yıldırım’ın *Kuyu* romanı, Ahmet Bozkurt’un şiirsel evreninde kaybolan okuru, kelimelerin suskunluğuyla yüzleşmeye çağırıyor. Burada zaman durmuş, mekânlar erimiş; geçmişin puslu yüzleri, gönderilmemiş mektupların ağırlığıyla bellekte dolaşıyor. Şair, kendi içindeki kuyunun derinliklerine çekilirken, mürekkebin kuruduğu sayfalar birer sessizlik anıtı gibi yükseliyor. Yusuf’un kuyusu misali, aşk da burada bir sığınak olmaktan çıkıp, kelimelerin boğulduğu bir uçuruma dönüşüyor. Yalnızlık, kanat çırptıkça büyüyen bir gölge gibi; şiir ise kuyunun dibindeki suskun kızı andırıyor. Düşlerle gerçek arasında savrulan karakterler, zamanın hükmünün geçmediği bir alemde kayboluyor. Cam kırıklarının yansıttığı unutuş girdabına inat, yağmur damlalarıyla yeniden yazılan bu hikâye, varlığın derinliklerinde akan gizli bir ırmağı arıyor.