Kula Dotmame

Yazmak, artık benim için bir hastalığa dönüştü. Günler geçtikçe bedenimi kemiren, umutlarımı tüketen bu durum, ayaklarımın üzerinde durmamı bile zorlaştırıyor. Eskiden özgürce gezdiğim sokaklar, kahkahalarla dolu anlar, şimdi uzak bir hayal gibi. Yatak, odamın soğuk duvarları arasında sıkışıp kalmış bir sığınak; iğneler, ilaçlar ise günlük ritüelim. Acı hafiflediğinde, geçmişin gölgeleri zihnimi sarıyor. "Neden ben?" diye soruyorum kendime, "Bu hayatı bana kim reva gördü?" Gözlerim, evin köşelerinde, hastane koridorlarında kayboluyor. Bazen güler, bazen öfkelenirim; mutlu günler, kasvetli anlar birbirini kovalarken. İşte bu, benim hikâyem: bir yaşamın kırık dökük parçaları, zamanın acımasız akışında savrulan bir ruh.