Kül ve Gül

Deniz kıyısında, sessiz bir anın içinde buluşurlar Ahmet İrfan ile Mediha. Kızın koltuğunun altından usulca uzattığı kitap, genç adamın ellerine geçerken yüzü al al olur. Sayfaları karıştırırken parmakları ansızın bir mektuba değer; sanki kâğıt değil, ateş dokunmuştur ona. Mediha’nın utangaç bakışları ayak uçlarına kaçarken, Ahmet İrfan fark eder bu telaşı. Onu daha fazla sıkıntıya sokmamak için kitabı kapatır, çantasına yerleştirir. Yan yana durdukları sahilde, Karadeniz’in uçsuz bucaksız maviliği önlerinde uzanır. Dalgalar, kıyıya en değerli armağanlarını bırakıp çekilen nazik bir el gibi usulca kıyıya vurur. Konuşmazlar; sadece var olmak, aynı denize bakmak, birbirleri için orada olmak yeter onlara. O an, sözsüz bir anlaşmanın sessiz diliyle doludur.