Kozmik Amaçlarla Pişiyoruz

Adem’in yarım bıraktığı hikâye, bu kez Havva’nın ellerinde yeniden şekilleniyordu. Sanki bir fısıltı, kulaklarında yankılanıp duruyordu: "Anlatmıştım ya sana çocuk, nasıl olduysa oldu..." Sözcükler, geçmişin gölgeleri arasında kaybolup giderken, anlatıcının sesi bir sır gibi çözülmeyi bekliyordu. Her cümle, sanki bir kapıyı aralıyor, ardında saklı kalanları usulca ortaya çıkarıyordu. Oysa ne kadar anlatılsa da, bazı şeyler hep eksik kalacaktı. Belki de asıl hikâye, söylenmeyenlerde gizliydi.