Korkmuyorum Anne 1

Hayatın gölgeleri bazen öyle derinleşir ki, içimizdeki sesler bile fısıldamaktan korkar. Oysa küsmek, yalnızlığın en sessiz hali değil midir? Umutlarımızın kırıldığı yerde, "ah" demekle yetiniriz çoğu zaman; sonra da kara bahtımızın ağırlığı altında ezilir, çırpınır dururuz. Ama unutmayalım: korkularımızla yüzleşmek, onları yaşam sevinciyle bastırmak değil, her solukta yeniden doğmaktır. Akşamın kızıllığında kaybolan umutlarımız, aslında güneşin doğuşunu müjdeler. Var olmanın gücü, içimizdeki bitmeyen inançla birleştiğinde, en büyük buhranları bile devirir. Kendimizle barışık olmak, bir an sonrasını bile korkusuzca kucaklamaktır. Çünkü yaşamak, her şeyden önce umudun dirilişidir.