Kor Akor

Ganimetin yitip giden izinde, hırsızın tapındığı hikâye kendi lanetini arıyor. Gerçeklerin tahtından süzülen bu öfke kime ait? Susuz soruların acımasız yanıtları, dilin ucuna takılan sırrın karanlığında kayboluyor. Güneşin sırtındaki yaradan süzülen sütü su sanan çıngırak, geçmişin gölgelerine yaslanmış kulaklarda çınlıyor. Nar, kök salacağı ağacı ararken, kaderinin şehirsiz boşluğunda bir pervane gibi savruluyor. Denizi sığdıramadığımız ayakkabılar, bir lokmanın boğazında boğulurken, üzümün şırasında kaynayan kazanlar ateş kusuyor. Boynunu elmasla kesen aslan, terazisiz bir adaletle tartıyor yüreğindeki yeminleri, kürek kemiğine kazıdığı sözleri.