Koçero

Kemal şuursuzca dolaştı sokakları. Nereye gideceğini ne yapacağını bilmiyordu. Köpek havlamaları bile kendine gelmesine yetmiyordu. Köylünün bağ evi diye tabir edilen, herkesin kendisi dikip büyüttüğü çeşitli meyve ağaçlarının olduğu yere gelmişti. Bir yıkık duvarın dibine çöküp oturdu. Sırtını duvara yaslayıp uyumaya çalıştı. Bir an kalkıp gideyim, annem merak eder diye düşündü sonra vazgeçti. Ya babam, dedi anlattığımda. “Ölseydin daha hayırlı olurdu biz de bu günleri görmezdik.” lafı çok dokunmuştu Kemal’e. Bir baba evladının ölümünü isteyecek kadar zalim olabilir mi? Yoksa geri askere gitmesi için mi söylemişti? Bu nasıl şoven milliyetçilikti, ona göre asker hata yapmazdı. Zaten Kemal anlatırken kendisine alaylı alaylı bakıp hadi oradan der gibi kafasını sallıyordu. Bir daha hiç konuşmadı kendisiyle. Evde herkes soğuk davranıyordu. Mümkün olduğunca Kemal’le karşılaşmamaya çalışıyorlardı, evde istenmeyen misafir gibiydi.