Kıyısı İnsan

bir uçtan bir uca yürüyorum seni ağzına kim söz söylese daha başlamadan gökte sığırcıklar süzülür konuşman mavi, susman koyu lacivert gülmeni boyayacak ressam çıkmadı henüz türkülere sormalı ağzını… ağıtlara, ninnilere bir de korku zamanları, dudaklarında deli taylar gibi havalanan "hayır”larla ağzın ki öptükçe isyan, öpüldükçe devrim bir uçtan bir uca yürüyorum seni göğsünün kıyısına geldim durdum elimde çoğu gitmiş azı kalmış çalı çırpı bir ömür bir de kuşları yorgun bir yürek, ritmi hep yaşamaya ayarlı senin yüzün deniz, senin nefesin rüzgâr, senin göğsün bulut bir ürperti hissettiysen boynunda de ki; yola aşık bir yolcu geçti içimden sen hiç rahatsız olmahiç gürültü yapmadan giderim ben