Kırkikindi

Yağmurun mezar taşlarına düşüşü, çamurlaşan toprağın hışırtısıyla karışırken, kalabalığın içinde bir başkaydı sessizlik. Gözler yaşlı, dudaklar titrek; herkesin yüzünde aynı keder, aynı çaresizlik. Üst üste yığılan bulutlar gökyüzünü kaplamış, havayı ağırlaştırmıştı. İnsanların birbirine sokulup fısıldaştığı bu anlardan uzaklaşmak için can atıyordu içten içe. Daha tören bitmeden gök gürültüsüyle açıldı bulutlar. Ağaçların altına sığınanlar, ıslanan toprak kokusunu ciğerlerine çekerken, bir ses yükseldi aralarından: "Kırkikindi bu... Mevsimi geldi çattı, döker geçer." Sanki yağmur, ölenle kalanı bir kez daha yıkayıp arındırıyordu.