Kırk Yıl Uyuyan Gazel

Kalbinin sesini duyamıyorum artık; sanki aşk, dudaklarımdan dökülen kelimelere sığmıyor. Yine de yazmaya devam ediyorum, çünkü sen varsın. Şiirlerimdeki her satır, içimde kanat çırpan yaralı kuşlar gibi; onları senin ellerine bırakıyorum. Yüz çevirme, beni yalnız bırakma. Her mısra, her sözcük, senin o içten gülüşünün izini sürüyor. Aşkın ötesinde bir şeyler yazıyorum belki, ama senin varlığın olmadan hiçbir anlam taşımıyor. Bu dizeler, senin için; benimse onları, benim gibi.