Kendime Sürgün

Aşk, kimi zaman bir kumaşı yırtarcasına yüreği parçalar; kimi zaman da bir öyküyü sonsuzluğa kazır. Züleyha’nın hüznü, Yusuf’un direnci, ikisi de aynı ateşin gölgesinde yanar. Gerçek sandıklarımızın ardında yatan yalanlar, yakarışlarımızı boşluğa savurur. Pişmanlık, kapıyı çalmadan önce gitmeyi bilmektir belki de; dönmek istediğinde ardına kadar açık bulmak umuduyla.

Leyla, çölde bir serap gibi dans eder: yaklaşırsın, yok olur; uzaklaşırsın, gülümser. Oysa susuzluğa düşen Mecnun olma. Eğer yine çöllere sürükleneceksen, yanında taşıdığın suyu unutma. Çünkü aşk, bazen kendinden sürgün olmaktır – ve dönüş yolunu bulmak, en büyük imtihandır.