Kelebeğin Aşkı

Saksıya ektiğim tohumun izini sürdüm her gün. Toprağını kendi ellerimle besledim, suyunu özenle verdim. Zamanla filizlendi, büyüdü, içimdeki boşluğa kök saldı. Yaprakları yalnızlığın izlerini taşısa da yeşilini koruması için gözüm onda kaldı. Pencerenin ardında, umutla bekledik yeni günlerin habercisini. Sessiz odamda tek dostumdu o.

Bir yaz sabahı, kimsenin görmediği bir anda, beklediğim tomurcuk açtı. Ne var ki, aynı gün yaprakları solmaya başladı. Gözlerim dolarken anladım: bazı aşklar, tıpkı kelebekler gibi, açar açmaz uçup gider.