Keder Durağı

Burası keder kokuyor, nasır kokuyor, yırtık elbise kokuyor, işçi kokuyor, is kokuyor... İşçiler durağı hınca hınç doldurmuş. Hava soğuk. Nefesleri soba buharı gibi, üşüyorlar, kabanları incecik. Elleri ceplerinde ayakları ile ritim tutuyorlar; ısınmak için, biraz daha dayanmak için. Yazıyorum bilmem kaçıncı ritim, kaçıncı öksürme. Bu kitabı, Yazım sürecinin her anında yanımda olan, emeğiyle, sabrıyla ve yoldaşlığıyla beni destekleyen can yoldaşım, eşim Şükran’a ithaf ediyorum. Her bir öykünün satır aralarında onun ruhundan izler, sesinden yankılar var. Bu kitap, biraz da onun hikâyesidir.