Kaybedilmiş Zamanın Çocukları

Zamanın akışına ve yeni düzenine çok da iyi ayak uyduramayan bir garip seyyahın sohbetleri bu satırlar. Nostaljiyi seviyordum... Çünkü; teknolojinin hayatımızın her safhasında olmadığı, anlamsız bir hız ve telaş içinde ömrün tüketilmediği, insanların birbirine gerçekten değer verip önemsediği, aşkın sadece Yeşilçam filmlerinde kalmadığı, acının da mutluluğun da paylaşıldığı o günleri özlüyordum. Özlediklerimi yazdıkça sanki bir nebze de olsa diniyordu susuzluğum. Susuzluğunu bir nebze de olsa dindirmek isteyen güzel insanlara gelsin bu kitap...