Karantina: Yalnızlıklar / Birinci Kitap

[B]MEZUN OL… YA DA OLMAYA ÇALIŞIRKEN ÖL.[/B]

Erzak dolu paletler düşmeye başladı. Yere çarptıklarında parçalanıyor, içindekiler etrafa saçılıyordu. Helikopter geri çekilirken görünmeyen bir mekanizma, gri kubbedeki açıklığı kapadı.

Etraftaki çocuklar, dizildikleri okul duvarından fırlayıp dört bir yana dağılmış paketlere atıldılar.

Çocuklar, David’in etrafında erzakları ele geçirmek için boğuşuyor, birbirlerini tekmeliyor ve tırmalıyordu.

David, lisenin bu kadar zor olacağını aklının ucundan bile geçirmemişti.

“Kusurlarına rağmen seveceğiniz karakterlerden beslenen [I]Karantina[/I], insan doğasına bakışı ve gerçekçi üslubuyla farkını belli ediyor.”

— [I]VOYA[/I]

“Okurları pişman etmeyecek bir distopya.”

— [I]School Library Journal[/I]

[B]BU OKULDAKİ ÇOCUKLARIN TEK AMACI POPÜLER OLMAK DEĞİL, HAYATTA KALMAK…[/B]

McKinley Lisesi’nde olağan bir gündür; ta ki devasa bir patlama okulu sarsana kadar. David Thorpe, İngilizce öğretmenini güvenli bir yere taşımaya çalışır, fakat adam gözlerinin önünde ölür. Ve bu, sadece başlangıçtır.

Bir yıl geçmiş, McKinley Lisesi karmaşaya sürüklenmiştir. Tüm öğrenciler, onları yetişkinlere karşı ölümcül hâle getiren bir virüs kapmıştır. Ordu okulu karantinaya almış, öğretmenlerin hepsi ölmüştür.

Öğrencilerin gruplara ayrıldığı bu düzende, grupsuz kalmak ölmek demektir. David’in ise bir grubu yoktur ve tüm okula karşı yanında yalnızca kardeşi Will vardır...

“Bu hikâye, hiçbirimize yabancı gelmeyecek bir lisede geçiyor.”

— Kami Garcia, [I]New York Times[/I] çoksatan yazarı