Kar Yağarken Geceye

Anadolu’nun tozlu yollarında, dağların sırtından süzülen kartal misali, geçmişin izlerini sürüyoruz. İki nehrin kıvrımlı yatağında akan sular, viran olmuş köylerin gölgesinde ve dar sokakların arasında sessizce akıp giderken, umudunu topraktan almaya devam edenlerin türküsü kulaklarımızda çınlıyor. Reddedilen, unutulmaya çalışılan bu toprakların insanları, zihnin karanlıklarında kaybolmuş bir savaşın içinde bile alevin sıcaklığını, ateşin gizemini paylaşıyor. Harran’da güneşe, aya, ateşe tapanların sesleri, hakikatin özgürlüğe açılan kapısı gibi yankılanıyor içimizde. Uzaklaştıkça bile bellekte iz bırakan, sözün gücünü ve közün sıcaklığını unutturmayan o insanları, bu yolculukta yeniden hatırlıyoruz.