Kanda Açan Kardelen

Acıların sayısını unutan, isyanların hesabını şaşıran bir yürek çarpar bu dizelerde. Her mermi bir can alırken, suskunluk da bir başka ölüm fermanı gibi iner dudaklara. Zulmün gölgesinde kalan haritalar, kanla çizilmiş sınırlarla parçalanır; Tuna’nın soğuk suları bile bu sessizliği bozamaz. Celladın karşısında dimdik duran beden, ecele meydan okurken, utanç duyacak olan ölümdür belki de. Dil, kelimelerin yetersizliğinde bükülür; suskunluk ise en gür çığlık olur. Hangi kurşun kaçıncı canı alır, hangi isyan unutulur gider? Bu sorular, kanayan bir vicdanın sesidir — kardelenlerin kar altında bile açtığı gibi.