Kalbim Ellerine Sürgün

Renkler beni tarif etmiyor, ben renklerin arasında kayboluyorum. Siyahın katı sınırları yok bende; kahverenginin bulanık tonları var, içine kırmızıların, yeşillerin karıştığı, durulmayan bir karmaşa. Peşine düştüğüm her renk bir süre sonra yetersiz kalıyor, hiçbiri tam oturmuyor. Huzur arıyorum ama bulamıyorum; sadece durmadan karışıyorum, kendime bile yabancı. Sanki bu belirsizlik hep böyle sürecek, kendi gri tonlarımda boğulup gideceğim. Korkuyorum, çünkü yolumu kaybetmekten değil, asla bulamamaktan.