Kadim Düşler Bahçesinde

Farklı hikâyelerden kopup, aynı düşte buluştular. Hayattan çok büyük beklentileri yoktu. İnsanca yaşamak ve yaşatmak istiyorlardı sadece. Tek suçları buydu ve bu suçu, yüreklerinde bir onur gibi taşıdılar. Temiz kalmış bir şeyleri bulmak umuduyla düştüler yollara. Yanımızdan geçip gittiler. Hiçbirimiz görmedik, anlamadık onları. Bir gün, bir serüvene düşen oldular ve kadim bir düşün anlamına ulaştılar. İstesek görebiliriz onları, çok uzakta değiller. Seslerini duyabiliriz, dikkat kesilirsek. Bir kuşun kanat çırpınışında, bir yolcunun uzaklara dalışında, bir çobanın kavalında bulabiliriz onları. Kim bilir belki bir gün geri döner ve ellerinden alınanın hesabını sorarlar. Ya da şu an kadim düşler bahçesinde bu satırları okuyorlar. Kim bilir?