Jülide

Jülide’nin son sözleri, aslında ne kadar çok şeyi yeniden inşa ettiğinin sessiz bir itirafıydı. Söylemek istediği ile söylediği arasındaki mesafe, zamanla yer değiştirmiş, düşünceleri bir labirentin içinde kaybolup durmuştu. Kendi zihninde bile değişen sınırlar, onu tanıdık kalıpların ötesine sürüklüyordu. Üniversiteyle başlayan yolculuğu, artık nereye varacağını kestiremediği bir serüvene dönüşmüştü. Önündeki bilinmezlik, tedirgin edici olduğu kadar çekiciydi de. Yine de pes etmek yoktu; bu yolda ektiği her tohumun, okuduğu her satırın, ailesinin ona sunduğu fırsatların hakkını vermek istiyordu. Hem kendine hem de geçmişine karşı borçlu hissettiği bir yükümlülük vardı omuzlarında.