İyi'leşmek

İyi'leşmek En tatlı aldanış belki de aynaya bakıp: “Hep iyi niyetimden kaybediyorum.” demek. Oysa ne güzeldir karanlığını bilmek; içindeki gölgeyle yan yana yürümek. İnsan, eksiklerini gördükçe büyür, yaralarını sevdikçe iyileşir. Ben kusurlarımı saydıkça kendime yaklaşırım; kabuklarım çatladıkça, kendime alışırım. Ve her sabah yeniden anlarım: İyi olmak değil, “marifet: iyi’leşmek.” Çünkü hayat, varılacak bir yer değil; daha iyiye doğru bitmeyecek bir seyahat. Şimdi, “Nasılsın?” diye soruyorsun ya; dün kötüydüm. Bugün biraz daha iyi’leştim.