İsimsiz Şiirler

Berivan Kılıç’ın dizeleri, sessizliğin içindeki yalnızlığı bir kış yorganı gibi sarıp sarmalıyor. Karın beyazlığı altında kaybolan anılar, suskunluğun soğuğunda erirken, yaz sıcağında bile hasretin gölgesi düşüyor yüreğe. Bu şiirler, anıların yükünü hafifletmek için değil, onlarla baş başa kalabilmek için yazılmış sanki. Anne sevgisinin izleri, geride bıraktığı boşlukta titreşiyor; her satır, unutulmaya yüz tutmuş duyguları yeniden canlandırıyor. Kılıç, kelimeleri öyle bir dokumuş ki, okurken yalnızlığın da bir sıcaklığı olduğunu hissediyorsunuz. Kırık dökük cümleler, aslında en derin yaraları sarıyor.