İnsanlardan Yalnız Çocukları Sevdim

Çocukluğumun sessiz çığlıkları, gözlerimde saklı kalan hikâyelerle dolu. Küçük bir kızın yüreğinde büyüyen keder, zamanla nasıl da derin yaralara dönüştü; bazen soluksuz bıraktı beni, bazen de ayakta tutan tek güç oldu. Hatırlamak acı verse de, unutmak yerine bu kez anıları yeniden yaşamak, onlara sahip çıkmak istedim. Yazdıklarım, geçmişin o kapanmayan yaralarına dokunan bir vedadır belki de. Her satır, içimdeki o küçük kızı yeniden var ederken, bugünün güçlü kadınına uzanan bir köprü oldu. Umutla yoğrulan bu yolculukta, keder bile bir anlam kazandı.