İlk Işık

El değiştiren hatıralar Zamanı genişletiyor Geriye gittikçe kararan görüntüler Bembeyaz bir sabah ışığına bürünüyor Güneş daha doğmamış Ama her yer aydınlık sanki Şairin dili inceldiğinde, ışık daha da bir ihtişamla dolar evrene. Hem kör eden hem kamaştıran ışık, gerçek ve hayal dünyalar arasında sessizce, maharetle örer ağını. Zafer Şenocak’ın bu şiirlerinde ses–hece–nefes, “ilk ışığın” ifadesinde dilsizliğe pansuman bir sessizlik örüyor. Kulak verenler ışık diliyle karşılaşacaklar.